Nga: Ramiz TAFILAJ
Houston, Texas.
Procesi gjyqësor në Hagë kundër ish-krerëve të UÇK-së është kthyer në një arenë ku përplasen jo vetëm dëshmitë dhe faktet juridike, por edhe kujtesa historike dhe propaganda e djeshme e Beogradit e Moskës. Në këtë kontekst, dëshmia e James Rubin – një prej zërave më të njohur amerikanë të diplomacisë së viteve 1990 – merr një peshë të jashtëzakonshme.
Rubin, i cili ka qenë ndihmës sekretar i Shtetit dhe zëdhënës i Departamentit të Shtetit, dëshmoi qartë se Hashim Thaçi nuk kishte kontroll absolut mbi UÇK-në dhe se ajo nuk funksiononte si një ushtri klasike me komandë të centralizuar. Ky fakt vetvetiu përgënjeshtron akuzat e ngritura se krerët e saj urdhëronin krime apo ekzekutime. Përkundrazi, Rubin konfirmoi se nuk ekzistonte asnjë provë nga inteligjenca amerikane apo ajo ndërkombëtare që Thaçi ose Jakup Krasniqi të kishin dhënë urdhëra të tillë.
Këtu zbulohet një e vërtetë e hidhur: shumë prej akuzave që qarkullonin në atë kohë ishin të fabrikuara nga aparati propagandistik serb dhe i amplifikuara nga Rusia. Raporte false, dokumente të sajuara dhe shpifje të dizajnuara me qëllim degradimin e UÇK-së, u shpërndanë në botë për ta relativizuar luftën e drejtë të Kosovës dhe për ta barazuar viktimën me agresorin. Ky ishte dhe mbetet një mekanizëm klasik i propagandës: ta përmbysësh realitetin në mënyrë që krimineli të duket viktimë, e viktima kriminel.
Por e vërteta historike është e dokumentuar: Ushtria Çlirimtare e Kosovës lindi si reagim i domosdoshëm i një populli të shtypur. Nuk ishte ushtri pushtuese, por ushtri mbrojtëse; nuk ishte mjet i interesave personale, por i lirisë kolektive. Çdo përpjekje për ta paraqitur ndryshe është fyerje ndaj mijëra familjeve shqiptare që dhanë jetën, gjakun dhe rininë e tyre për Kosovën.
Në këtë pikë, analiza merr dimensionin e sotëm: edhe pas çlirimit, disa zëra – të brendshëm e të jashtëm – nuk kanë reshtur së hedhuri baltë mbi figurat kryesore të UÇK-së. Ky fenomen nuk është vetëm padrejtësi morale, por edhe një rrezik politik, sepse cenon unitetin kombëtar dhe hap plagë të reja mbi sakrificën e popullit shqiptar. Është detyrë e çdo intelektuali, gazetari dhe politikani të bëjë dallimin mes kritikës së ndershme dhe propagandës së fabrikuar.
Dëshmia e James Rubin na rikujton një të vërtetë themelore: lufta e Kosovës nuk ishte aventurë politike, por një luftë për mbijetesë. Përballë masakrave, spastrimit etnik dhe shfarosjes së planifikuar nga regjimi serb, ndërhyrja e NATO-s nuk ishte thjesht opsion, por domosdoshmëri. Ishte një akt moral dhe politik që shpëtoi një popull të tërë dhe hapi rrugën drejt lirisë dhe pavarësisë së Kosovës.
Prandaj, përtej sallës së gjyqit në Hagë, e vërteta mbetet e qartë: Lufta e Kosovës ishte e drejtë, UÇK-ja ishte në shërbim të popullit të pafajshëm, dhe propaganda serbo-ruse nuk mund të zhbëjë realitetin e shkruar me gjak e sakrificë.
