Veprimtari dhe biznesmeni Rasim Smajlaj ka vlerësuar banoret e Bardhaniqit si burra të vendetit që e mishërojnë më së miri historinë, dinjitetin dhe qëndresën shqiptare ndër vite.
Ky është postimi i tij i plotë:
UNË KAM EMËR. UNË KAM DINJITET. UNË KAM HISTORI.
Bardhaniqi nuk është thjesht një fshat. Është një kala e nderit dhe qëndresës shqiptare. Një vend ku fjala ka peshë, ku besa nuk thyhet dhe ku dinjiteti trashëgohet si amanet.
Kur errësira e regjimit të Millosheviqit u përpoq të fshinte identitetin shqiptar, Bardhaniqi nuk u gjunjëzua. Nuk u largua. Nuk u dorëzua.
Burrat dhe gratë e këtij vendi qëndruan në tokën e tyre, duke e kthyer çdo shtëpi në një pikë rezistence dhe çdo zemër në një flamur lirie.
Në krah të luftës çlirimtare, bijtë e këtij fshati u rreshtuan me nder përkrah UÇK-së, duke shkruar historinë me gjak, sakrificë dhe besë.
Dhe në këtë histori, një emër lidhet ngushtë me rrugën e lirisë: Ramush Haradinaj.
Ai nuk u kthye në Bardhaniq si mysafir i zakonshëm, por si bashkëluftëtar që rikthehet te rrënjët e betejës dhe kujtimit.
Ai nuk foli me fjalë të mëdha. Ai foli me respekt.
U përkul para nënave të Bardhaniqit – grave që rritën trima dhe bartën mbi supe peshën e luftës.
U përshëndet me bashkëluftëtarët jo si figura politike, por si njeri mes njerëzve që ndanë të njëjtën sakrificë.
Sepse historia e vërtetë nuk shkruhet në libra të ftohtë.
Ajo jeton në zemrat e atyre që nuk harruan kurrë kush janë dhe prej nga vijnë.
Bardhaniqi nuk kërkon lavdi.
Bardhaniqi është vetë lavdia.
Është dinjitet. Është kujtesë. Është krenari.
